Met mijn nakend pensioen in zicht stelde ik mij de vraag waarmee ik mijn tijd op een zinvolle manier zou kunnen invullen. Ik wilde mijn tijd niet zomaar 'doden', maar vooral 'beleven' . Zo groeide het idee om één van onze huurwoningen om te vormen tot een vakantiewoning.

’t Uytzigt maakt deel uit van de driewoonst die mijn overleden echtgenote en ik samen hebben opgebouwd. Haar kracht en inzet liggen mee aan de basis van dit project. Vandaag zet ik dit verhaal verder samen met mijn nieuwe echtgenote Vera. We vormen een complementaire tandem en beleven veel plezier aan het samen uitbouwen van ’t Uytzigt.

Bij de realisatie van de vakantiewoning hielden we één vraag voortdurend in gedachten: “Zouden wij ons hier zelf thuis voelen?” We wilden een plek creëren waar mensen zich geborgen voelen, tot rust kunnen komen en mooie momenten kunnen beleven.

De naam ’t Uytzigt ontstond trouwens heel spontaan. Mensen die voor het eerst bij ons kwamen, zeiden steevast: “Wat een uitzicht!” Die reactie bleef hangen. En zo kreeg onze vakantiewoning haar naam.

Wij zijn Stan en Vera, en we heten je van harte welkom in ’t Uytzigt.